அன்பே! அன்பே

ஒருநாள் உம் தயை கண்டேனையாOrunaal um dhayai kandaenaiyaa

அந்நாள் என்னை வெறுத்தேனையாAnnaal ennai veruththaenaiyaa

உம் தயை பெரிதையா – என் மேல்Um dhayai peridhaiyaa – en mael

உம் தயை பெரிதையாUm dhayai peridhaiyaa

பரலோகத்தின் அருமைப் பொருளே!Paralogaththin arumaip porulae!

நரலோகர் மேல் அன்பேனையா?Naralogar mael anbaenaiyaa?

ஆழம் அறிவேனோ? – அன்பே!Aazham arivaeno? – Anbae!

ஆழம் அறிவேனோ?Aazham arivaeno?

அலைந்தேன் பல நாள்Alaindhaen pala naal

உமையும் அறியா(து)Umaiyum ariyaa(thu)

மறந்தே திரிந்த துரோகி என்னைMarandhae thirindha thurogi ennai

அணைத்தீர் அன்பாலே, எனையும்Anaiththeer anbaalae, enaiyum

அணைத்தீர் அன்பாலேAnaiththeer anbaalae

பூலோகத்தின் பொருளின் மகிமை,Boologaththin porulin magimai,

அழியும் புல்லின் பூவைப் போல,Azhiyum pullin poovaip pola,

வாடாதே ஐயா – அன்புVaadaadhae aiyaa – anbu

வாடாதே ஐயா.Vaadaadhae aiyaa.